„Ten kto więcej czuje, inaczej rozumie i dlatego bardziej cierpi”.
Moje własne refleksje.
Hmm.. Nie bardzo wiem jak zacząć, ale pójdę na żywioł wraz ze swoimi szczerymi przemyśleniami.

Wybrałem pierwszy temat, ponieważ jest w pewnym sensie bardzo zagadkowy. Trudno jest odpowiedzieć sobie na wiele różnych życiowych pytań, szczególnie gdy jest się człowiekiem bardzo wrażliwym.
Często wydaje mi się, że jestem zupełnie inny od wszystkich moich rówieśników i poprawiam swój wizerunek tuszując niektóre cechy charakteru …
Może brzmi to trochę kobieco, wręcz „babsko”, ale taka jest prawda.
Sam nie wiem, kim naprawdę jestem.
W głębi duszy czuję, że mogę być kimś wielkim, że muszę tylko rozwiązać pewną zagadkę i otworzyć się na świat, ludzi i rzeczywistość – czasami chorą i niesprawiedliwą.
Wiem.. A wręcz jestem pewien, że życie nauczyło mnie bardzo wiele.
Przeszedłem dobre jak i złe chwile lecz to, co w głębi duszy przeżywam podejmując każdą nawet najmniejszą decyzję odczuwam bardzo dogłębnie.
Na twarzy ukazuję jedynie cwaniactwo i rozgoryczenie.
Nie wiem, kim jestem.. to mnie irytuje i strasznie burzy moje kontakty z samym sobą. Często zastanawiam się również jak to jest, że udaje mi się mądrzej pisać, niż mówić.
Tego to już w ogóle nie rozumiem … Ale nie ważne.
Przechodząc do dalszego tematu to (to może głupie) ale sądzę, iż życie polega na tym, że jedni żyją jak królowie a inni niestety jak podwładni.
Sam nie wiem, do której grupy się zaliczam lecz wiem, że mam cudowną mamę, którą nie zawsze potrafię zrozumieć. Możliwe, że na przeszkodzie stoi mój wiek. Ona przecież też miała kiedyś tyle lat ile ja i wie, co w życiu jest dla mnie dobre a co złe.
Wiem jednak, że mama jest sama w sobie moją podporą i chce dla mnie jak najlepiej. Dzięki niej czuję się często bardzo doceniony i właściwie mógłbym powiedzieć, że czuję się jak król.
Wiem też, że popełniam wiele błędów krzywdząc innych. Ale nie są one celowe. Ja naprawdę staram się doceniać każdy nawet najdrobniejszy szczegół, lecz co racja to racja. Często nie uważam na słowa, co kończy się dla mnie jak   i dla innych nie najlepiej. Czasami pewne kwestie zupełnie zaprzątają mi głowę.
Staram się o nich czytać, a jeśli już mnie bardzo pochłoną to chcę wiedzieć o nich więcej i więcej. Niestety - na osi liczbowej nie da się ominąć punktu zero. Tak też jest w moim życiu. Szukając czegoś,
starając się za wszelką cenę dotrzeć do sprawy, która buduje mój memoriał w głowie i pomaga mi rozwijać wyobraźnię, zaczynam myśleć … i to błąd! Bo właśnie w tym punkcie zero zatrzymuję się i nie jestem w stanie ruszyć dalej.
Pozostaje mi wtedy w głowie jedna jedyna myśl:
po co ja to wszystko robię, po co?
… skoro na tym świecie jestem tylko małym zwykłym człowiekiem, który żyje  i pobiera tlen.
Jeśli już dowiem się o jakiejś pewnej sytuacji, o której być może nie chciałem wiedzieć zaczynam cierpieć.
Często zżera mnie po prostu naturalna zazdrość. To chyba normalne u człowieka. Dlaczego ktoś może mieć to, o czym ja zawsze marzyłem? Dlaczego nie ja? … itd.
Często też przeżywam każdą sytuację o której długo myślę i dochodzę do wniosku, że im więcej myślę tym mniej wiem i bardziej przeżywam. Kocham życie.
Bo „ONO” nie jest wcale złe. Ostatnim zdaniem przytoczę cytat, który kiedyś utkwił w moim sercu i pozostanie w nim na zawsze:
„To ludzie ludziom zgotowali taki los”… cytat wyrażający cierpienie i współczucie.
Ale różni ludzie różnie odbierają to wszystko co dzieje się na planecie, która nazywa się Ziemią.
Nie potrafię inaczej przedstawić moich uczuć. To po prostu pisemne „Ja”. Tu nie ocena się liczy, lecz to, ile pracy i szczerości włożyłem by opisać swoje uczucia a nie jest to łatwe.
Chciałem tylko przedstawić moje przemyślenia na ten temat i mam nadzieję, że zostaną one przeczytane tolerancyjnie i z pewną sympatią.
Cieszę się, że mogłem wyrazić moje poglądy.
To wcale nie jest łatwe.. szczególnie kiedy ma to zrobić taki „zwykły, prosty” chłopak, dla niewielu „niezwykły”.
Dziękuję.

Paweł Fronczek, III f, 2007/2008