Wiersz Małgorzaty Hillar” My z drugiej połowy XX wieku”, opowiada pewną historię. Historię miłości, którą ktoś(może ja, może ktoś inny) w sobie kryje. Dlaczego? Trudno powiedzieć. Może z obawy przed innymi? Może ze strachu? Może ze wstydu? Wszystko to można odnieść do każdego z nas- nowoczesnej jednostki, która w świetle dziennym udaje, ignoruje wiele osób, może nawet nie jest w stosunku do nich życzliwa. Całe to przedstawienie jest po to, żeby inni nie zauważyli naszych uczuć, żeby nie dostrzegli ,że mamy serce, bo to takie modne być chłodnym, bezwzględnym..Prawdziwe oblicze pojawia się wraz z nadejściem wieczoru. Wówczas ciemność i samotność ściska nas za serce i sprawia , że myślimy o pewnej osobie- tej, która jest dla nas najważniejsza. Snujemy plany, a co by było, gdyby … Potajemnie robimy wszystko, żeby być jak najbliżej jego/jej. Błądzimy w różnych miejscach po to, by tylko spojrzeć w te oczy… to wystarczy, aby reszta dnia była udana. Z doświadczenia wiem jedno, że już nic nie zdoła mi wtedy go popsuć. Do szczęścia starcza mi świadomość, że go widziałam. Tego doświadcza wielu ludzi, a mimo to ciągle kryją się ze swoimi uczuciami, jakby się obawiali, że ktoś ich za nie ukarze. Czemu tak jest? Nie wiem… Może kieruje nimi ambicja i chęć pokazania innym, że są lepsi? A może to moda? A może po prostu strach? Jedni zakochują się setki razy i wciąż są nieszczęśliwi, a inni wciąż mówią, że jeszcze czekają na tę właściwą osobę. Lecz rzadko bywa, że ktoś mimo wszystko czeka na tę właściwą, prawdziwą miłość.
     My ludzie XX wieku zwracamy dużą uwagę na opinie innych, co ktoś o nas sądzi jest dla nas najważniejsze, ważniejsze od naszego własnego szczęścia. Potrafimy uczynić coś wbrew sobie tylko po to, aby inni nas zaakceptowali, nie zwracając tak naprawdę uwagi na nasze własne odczucia. Potrafimy się z kimś spotykać, mówić, że go kochamy, że nam na nim zależy, że pragniemy jego pocałunków, bliskości, tylko po to, żeby inni postrzegali nas lepiej. Lecz w pewnym momencie nie jesteśmy pewni czy to jest to, czego naprawdę chcemy. Zrywamy kontakt, zamykamy się w sobie, żałujemy, szukamy pocieszenia w innych ramionach po to, by znowu po upływie pewnego czasu się wycofać. Może warto spróbować i powiedzieć: “KOCHAM CIĘ”, ale takie prawdziwe, szczere dwa słowa, nie skażone jakimkolwiek chłodem czy sparaliżowane strachem? “Kocham Cię” prosto z serca, które doprowadzi do uniesień. Ale od razu należy uświadomić sobie, że miłość to nie zawsze wzloty. To także upadki, które łatwiej pokonać we dwoje , niż samemu. Miłość potrafi postawić na nogi, otrzepać z pyłu nieszczęścia i pchnąć dalej w drogę.
     Tak więc miłość i przyjaźń…walka o utrzymanie przy sobie, dbanie o drugiego człowieka , tęsknota za emocjami poruszającymi do głębi to wartości , o które należy zabiegać dla samego siebie, by odkryć w sobie lepszego człowieka i dla kogoś drugiego, by pomóc mu uświadomić sobie ,że jest najlepszy z możliwych dla nas. Coś prawdziwego , naturalnego, ale jednocześnie wyjątkowego i niepowtarzalnego, coś, co unosi, co sprawia, że opiekuńcze ramiona stają się synonimem bezpieczeństwa.

     Żyjemy w ciągłym pośpiechu, coraz częściej nie mówiąc o tym, co się dzieje w żywo bijącym sercu, mało kto wie, jakie targają nami wichry, jakie burze przetaczają się przez nasze zmęczone umysły. Może nawet zapominamy pomyśleć o tym, co czujemy i sami właściwie nie jesteśmy tego pewni. W każdym razie świat dąży do zatracenia, dąży do niego odkąd tylko powstał a istnieje w takiej, a nie innej postaci dzięki nam, ludziom, którzy, przeplatając ze sobą na przemian to dobro, to zło, wiją długi warkocz moralności i etyki, niemoralności i zgorszenia. Sądzę, że czasem moglibyśmy przystanąć i zastanowić się nad tymi swoistymi “wichrami i burzami”, bo są one wykładnikiem, tego jacy jesteśmy, a to chyba jest dla nas niezmiernie ważne. W końcu wszyscy pragniemy stawać się jak najlepszymi, bez względu na “poziom wykształcenia, na środowisko , w którym się wychowujemy i żyjemy, bez względu na status społeczny, ilość pieniędzy na koncie…”
     Lepszymi czynią nas osoby, z którymi jesteśmy, z którymi chcemy przebywać, których kochamy. Bez względu na przeciwności, najważniejsza w życiu zawsze powinna być miłość. To ona daje nam siłę, by dalej żyć i cieszyć się tym życiem.

Bibliografia:
Korzystałam jedynie z własnych przemyśleń i doświadczeń:)