Mój stosunek do sytuacji w Tybecie

„Żadna ludzka istota nie może przeżyć bez ludzkiej wspólnoty.”

Dalajlama

Tybet to małe, leżące w Azji Środkowej, niegdyś niezależne państwo. W 1911 roku Chiny uznały Tybet za swoją prowincję. Tybetańczycy nie pogodzili się
z tą sytuacją, rozpoczęła się walka o niepodległość. W 1949r. Komunistyczna Partia Chin ślubowała wyzwolić to państwo. Tybetańska delegacja pojechała na rozmowy
w tej sprawie, jednak została uwięziona i zmuszona do podpisania ugody w wyniku czego wojska chińskie wtargnęły na teren ich państwa. Wtedy właśnie Tybet ostatecznie został anektowany przez Chiny i utracił niepodległość. Od wkroczenia wojsk do Lhasy - stolicy Tybetu, rozpoczął się konflikt. Ludność nie pogodziła się
z utratą wolności i niezależności.

Nie pogodził się z tym także duchowy i polityczny przywódca narodu tybetańskiego – Dalajlama. Religia jest integralną częścią tybetańskiej kultury, nadającą narodowi tożsamość. Od niemal samych początków Tybetowi towarzyszył buddyzm. Budowano świątynie, wznoszono pomniki i klasztory. Każdy mężczyzna, stara się przynajmniej raz w życiu spędzić czas w klasztorze. Władze chińskie, chcąc zniszczyć poczucie wspólnoty narodowej i chcąc przejąć całkowitą władzę nad tybetańskim narodem, uderzyły w najważniejszy punkt – religię. Zaczęto burzyć świątynie, sabotować kapłanów, nakładać na klasztory limity mnichów.

W listopadzie 2005 roku, po latach negocjacji z Pekinem, pierwszą wizytę
w ChRL złożył specjalny sprawozdawca ONZ. Stwierdził, że stosowanie tortur
i łamanie praw człowieka jest nadal powszechne. Z raportów instytucji międzynarodowych wynika, że ponad 70 proc. Tybetańczyków z Tybetańskiego Regionu Autonomicznego żyje poniżej granicy ubóstwa. Wielu głoduje, nie ma pracy, mieszkań, dostępu do szkół i opieki zdrowotnej, która jest płatna i na którą ich
po prostu nie stać.

Po przyznaniu organizacji Igrzysk Olimpijskich w 2008 roku Chinom w całym Tybecie wybuchły zamieszki, jednak fakt ten był skrzętnie ukrywany przez chińskie władze. W samym 2008 roku w wielu miejscach na świecie doszło do protestów, przeciwników ucisku Tybetu przez Pekin. Sytuacja ta stała się okazją zwrócenia uwagi na sytuację tego państwa i nieludzkiego traktowania jego mieszkańców – desperackiej walki o niepodległość i tożsamość narodową, na łamanie praw człowieka, tortury i śmierć.

Z ideą igrzysk olimpijskich kojarzy się między innymi pokój, przyjaźń, szacunek dla drugiego człowieka. W starożytnej Grecji na ten czas zaprzestawano wojen, a w razie jakichkolwiek konfliktów ogłaszano „święty rozejm”. W takim razie, jak odbierać postawę Chin, tegorocznego organizatora Igrzysk Olimpijskich, wobec Tybetu?

Nie powinniśmy być obojętni wobec losów tybetańskiego narodu – kobiet, mężczyzn i dzieci. Każdy z nas – myślący podobnie – niech wyrazi swój protest
w jakikolwiek sposób.

Wielkie stacje telewizyjne w akcie protestu mogłyby zaniechać transmisji wyrażając swój sprzeciw wobec zaistniałej sytuacji. Już teraz wiadomo, że wiele osobistości świata politycznego nie zaszczyci swoją obecnością uroczystości otwarcia Igrzysk Olimpijskich – wyrażając w ten sposób swój sprzeciw. Ludzie protestują, odbywają się demonstracje, zbierane są podpisy pod petycjami, możliwy jest bojkot Igrzysk przez samych sportowców.

Wciąż zadaję sobie pytanie: co mogę zrobić ja? Jestem tylko nastolatką. Myślę, że dobrym pomysłem jest zainicjowanie akcji, namawiającej do wyłączania telewizorów na czas pekińskiej olimpiady, podpisanie petycji. Może ja nie mogę zrobić zbyt wiele, ale wstydzę się za świat, bo mimo tak wielkiego postępu
w wielu dziedzinach – nadal słyszymy o łamaniu podstawowych praw człowieka - przede wszystkim prawa do tożsamości narodowej, życia w wolnym i niepodległym państwie, w godziwych warunkach, gdzie godność człowieka jest nadrzędną wartością. Nie rozumiem, dlaczego wielkie, międzynarodowe organizacje, potężne, wpływowe i bogate państwa nie zareagują skutecznie, nie użyją swoich wpływów
w celu poprawienia sytuacji w Tybecie.

Bardzo chciałabym głośno wyrazić swój sprzeciw i jestem pewna, że gdy tylko nadarzy się okazja, na pewno to zrobię. Nie można przechodzić obojętnie wobec krzywdy drugiego człowieka, trzeba próbować pomóc najlepiej jak się potrafi.

Sonia Nogalska kl. 2a