Słowa “jestem Polakiem” znaczą dla mnie bardzo dużo. Tak naprawdę zdałem sobie z tego sprawę dopiero, gdy wybrałem to zagadnienie. Takich pytań nie stawia się sobie codziennie. Jestem Polakiem, mieszkam wśród swoich. Z moimi rodakami łączy mnie nasza wspólna historia, nasz język ojczysty, nasze wspólne ” polskie” myślenie, nasze specyficzne poczucie polskości. Każdy z nas corocznie w większym lub mniejszym stopniu obchodzi narodowe i kościelne święta, z którymi są związane zwyczaje i obrzędy. Wychowaliśmy się na tych samych historiach opowiadanych przez naszych przodków, pisarzy, poetów, artystów.
     Największą lekcję patriotyzmu przeżyłem całkiem niedawno - śmierć, a potem rocznicę śmierci naszego Papieża Polaka. Czułem wielki smutek z powodu Jego śmierci. Choć cierpiał prawie cały świat, dla mnie miało znaczenie to, że obok mnie są ludzie , którzy czują dokładnie to samo. Oglądałem wtedy wiele filmów biograficznych o papieżu, o jego młodości i czasach, kiedy został biskupem krakowskim. Wtedy dotarło do mnie, jak wielu ludzi poświeciło swoje życie osobiste, byśmy żyli w wolnym kraju, gdzie nikt nie próbuje nami kierować. Choć było mi smutno, czułem się częścią tego cierpiącego, ale dumnego narodu. Ja i wielu Polaków możemy być dumni z naszego rodaka Papieża Jana Pawła II, którego kochał cały świat. Papież nigdy nie ukrywał i nie wstydził się mówić “jestem Polakiem” j ja się dziś tego nie wstydzę.
     Gdy brzmi hymn Polski, szczególnie wtedy, gdy wygrywa zawody sportowe nasza reprezentacja, czuję się szczęśliwy. Takie sukcesy sprawiają nam przyjemność, ale też przyczyniają się do wzrostu poczucia przynależności do polskiego społeczeństwa.
     Bardzo szanuję kulturę swojego kraju. Dzięki niej pomimo długiej niewoli i działań zmierzających do wynarodowienia udało się nam przetrwać. Nawet lata niewoli w przewrotny sposób przyczyniły się do jej rozkwitu. Kto nie czytał dzieł Mickiewicza, czy Sienkiewicza? To w nich pisarze opisywali naszą historię, tę najpiękniejszą, by pokrzepić zniewolony naród. Dla mnie najważniejsza jest myśl o kraju, w którym się urodziłem, spędzam swoje najpiękniejsze lata młodości, wychowuję, mieszkam i będę mieszkać, ponieważ nigdzie indziej nie ma takiej atmosfery jak tutaj. Gdziekolwiek jestem w Polsce czy za granicą, nigdy nie wstydzę się mówić ” jestem Polakiem”, ponieważ uważam, że mój kraj na to zasługuje.
     Zostałem wychowany w polskiej rodzinie, moja mama jest z Krakowa, a tata z Częstochowy. Często na spotkaniach rodzinnych słuchałem opowieści o moich dziadkach i pradziadkach. Choć były to takie zwyczajne opowieści, zawsze biła z nich polskość. Moi rodzice, gdy jeszcze nie umiałem czytać, opowiadali mi o różnych wydarzeniach z naszej historii, komentując na bieżąco obchody rocznic ważnych wydarzeń. Dzięki transmisjom telewizyjnym i okolicznościowym programom poznawałem najnowszą historię mojego kraju, np: 60 rocznicę Powstania Warszawskiego czy 25-lecie Solidarności. Dzięki temu wiem, dlaczego nasi przodkowie walczyli za nasz kraj, żebyśmy my i kolejne pokolenia mogli być dumni, że jesteśmy Polakami. Nigdy nie zapomnę o tych ludziach, którzy walczyli o Polskę. Mam wiele pamiątek, zdjęć i oczywiście wspomnień symbolizujących mój kraj. Choć w skali dziejów wydarzenia te miały miejsce całkiem niedawno, to dla mnie te sprawy były obce. To dzięki rodzicom, którzy starali się mi wytłumaczyć zawiłe sprawy naszej historii, zrozumiałem, że można zachować swoją własną tożsamość kulturową i narodową nawet wtedy, gdy mojego kraju nie ma na mapie. Oczywiście jest to bardzo trudne. Podziwiam Polaków - emigrantów, którzy dawno temu opuścili swój kraj, a mimo to zachowali język, kultywują tradycję, utrzymują kontakt z krajem. Każdy sukces Polaka sprawia mi radość, bo wiem , że dzięki tym ludziom kraj nasz będzie dobrze postrzegany na świecie.
     W obecnych czasach pogoni za dobrobytem bardzo łatwo można zatracić polskość. Często ludzie, którzy wyjechali na krótko, nagle zapominają języka, zapożyczają obcy akcent, udają, że brakuje im słów. Żal mi ich, bo tak naprawdę nigdy i nigdzie nie będą “domownikami”. Pozbawić się polskości to tak, jakby pozbyć się własnych rodziców. Nie sądzę, by człowiek mógł być szczęśliwy bez bliskich.
     Zdaję sobie sprawę, że jeszcze dużo muszę się dowiedzieć o dziejach naszego narodu. Chciałbym poznać całą obiektywną prawdę. Myślę, że jeszcze wiele pracy przede mną. Chciałbym w przyszłości wiele dobrego zrobić dla własnego kraju. Myślę, że to mi się w przyszłości uda. Będę dążył do tego, żeby moje dzieci też były wychowane na dobrych Polaków.