Zacznijmy od początku: Driopitek chodzi sobie po Ziemi i bierze od niej tylko tyle, ile mu potrzeba, i tak parę milionów lat. Ale przecież nie można stać w miejscu, wszak kto stoi, ten się cofa, Driopitek zamienił się w Australopiteka, prawdopodobnie przodka człowieka. Mieszkał on sobie na zachód od wschodnioafrykańskiego rowu tektonicznego. Czasem podłubał przy czymś swoimi prymitywnymi narzędziami, nie myślał - w dzisiejszym tego słowa znaczeniu - więc nie nękały go myśli samobójcze i choroby umysłowe. Czas leciał i było coraz gorzej…
     Po panu Australopiteku pojawiały się już osobniki z przedrostkiem homo-, te istoty zaczęły już być dla matki Ziemi synami specjalnymi, lecz jeszcze nie marnotrawnymi… Przestały zdobywać pożywienie w naturalny sposób, dzięki czemu mogły zacząć prowadzić osiadły tryb życia na określonym terytorium, wydzierać z niego co tylko się da….
     Dlaczego moja praca ma podtytuł: “…czyli człowiek jako najgłupsze ze zwierząt”?
Pewnie kojarzysz czytelniku film: “Ali G in da House” - tytułowy bohater uważał, że jest czarny. Podobnie jest ze wszystkimi ludźmi. Istnieje w ludzkiej mentalności podział na: “człowiek” i “zwierzę”. My, ludzie, lubimy czuć się lepsi od innych stworzeń, dowodem jest choćby główny tytuł tej pracy, tylko dlaczego?
     Mamy swoje wielkie miasta, średnia naszego życia jest 2 razy dłuższa niż wynikałoby to
z praw natury (wg zegara biologicznego powinniśmy żyć ok. 30 lat, biorąc pod uwagę uderzenia serca w proporcji do masy ciała), jesteśmy pionierami w docieraniu do miejsc niedostępnych innym istotom żywym, posiadamy dorobek kulturalny, większość z nas nie zna problemu głodu, nie dziesiątkują nas już choroby, jesteśmy “tacy inteligentni”, nie musimy obawiać się innych gatunków. Czy dlatego mamy być “koroną stworzeń”? Niezaprzeczalnie zostawimy po sobie pamiątkę na Ziemi. Za kilkadziesiąt tysięcy lat, gdy nas już nie będzie, gdy nie będzie już nic, bo wszystko umrze na skutek zniszczonej przez nas powłoki ozonowej, w pustynnym krajobrazie dalej będzie można dostrzec zarysy ruin, niegdyś ogromnych drapaczy chmur…
     Ewolucja obdarzyła nas rozumem, to dzięki niemu jesteśmy kim jesteśmy i uważamy się
za takich a nie innych, ewolucja dała nam dużo ale zabrała równie wiele…
     Nie znam drugiego stworzenia, które świadomie niszczy własny dom. W tym całym uwielbieniu dla swojego gatunku i ślepym marszu ku poprawie warunków życia nie zauważyliśmy, że w ciągu paru wieków zużyliśmy surowce naturalne powstające miliony lat, ani tego,
że poddaliśmy matkę Ziemię operacjom plastycznym, których ona tak naprawdę nie potrzebowała,
a blizny po nich już nie znikną… Może dlatego posiadamy wrodzoną skłonność do odkrywania nowych miejsc, jak również eksplorowania kosmosu od ubiegłego stulecia, podświadomie wiemy, że Ziemia skażona naszą obecnością nie jest w stanie w nieskończoność dawać nam tego, czego chcemy - co bierzemy w ilościach, których nie potrzebujemy.

     Zwierzęta nie zabijają bez potrzeby. Najedzony wilk nie zabije zająca, bo spodobało mu się jego futerko. Ludzie zabijają zwierzęta, dla których szansa przeżycia jest bardzo mała z powodu np. choroby. Dlaczego siebie traktują inaczej? Dlaczego myśl o eutanazji wzmaga w większości oburzenie? Dlaczego my, “korona stworzeń”, tępimy drapieżniki, które zapuszczają się do naszych zabudowań nie dlatego, żeby zrobić nam na złość, lecz żeby zaspokoić głód, wywołany zresztą również przez nasz gatunek? Ale czym jest głód lisa, wobec przyjemności polowania na króliki lub kaczki… Nasze oczy są tak przepełnione ślepym uwielbieniem, że przestaliśmy przestrzegać podstawowych praw natury, które mówią o tym, że zabija się po to, aby przeżyć.

“…Człowiek jest ze wszystkich zwierząt najbardziej przesiąknięty sprawami płci - oraz jedynym, który przewiduje śmierć…”
John Updike

     Czytając gazety, w których pisze się o 6 miliardach ludzi, jest mi wstyd, że właśnie w jakimś ogrodzie zoologicznym padł ostatni przedstawiciel chronionego gatunku, i wiem, że to my go zabiliśmy, bo przyroda nie zabija, ona tylko eliminuje osobniki, które nie potrafią się przystosować, jednak do walki z nami nie można być przygotowanym…
     Główny tytuł sugeruje, że człowiek jest królem wszystkich istot żywych. Tylko czy król nie powinien dbać o swoje królestwo? Nie jesteśmy królami życia, co najwyżej agresorami, awanturnikami, którzy chcą rządzić światem, mimo że nie to byłoby dla niego najlepsze…
     “Człowiek jako korona stworzeń”? Raczej “człowiek jako samozwańczy władca świata”.

Bibliografia:
Cała praca stanowi efekt moich osobistych przemyśleń, za wyjątkiem dwóch wyraźnie zaznaczonych cytatów, autorstwa Antoine’a de Saint Exupery’ego i Johna Updike’a