Dzisiejszy artykuł postanowiłem poświęcić - nasilającemu się zjawisku - potrzebie posiadania wszelkiego rodzaju gadżetów. Homogadżetus to człowiek zniewolony gadżetem, zabawką, czymś co powoduje, że czuje się on lepiej. Czym są takie gadżety? Otóż jest ich bardzo dużo i choć nosiłem się z zamiarem napisania tego artykułu dość długo i rozmawiałem na jego temat z wieloma osobami, to zapewne, kilka ważnych dla współczesnego człowieka gadżetów, mogę pominąć. Gadżetami takimi są wszelkiego rodzaju współczesne zabawki, bohaterowie kreskówek - celowo kreowane przez wielkie koncerny medialne - jak np. przeżywające swoją popularność w Polsce kilka lat temu Tamagotschi, czy dziś bardzo popularne Pokemony. Gadżetem człowieka dorosłego jest przede wszystkim telefon komórkowy. Coraz bardziej rozwijający się rynek telefonii komórkowej to bardzo atrakcyjny kąsek, o który biją się wielkie, międzynarodowe korporacje.

     Człowiek przychodzi na świat w rodzinie. Wyrasta i jest wychowywany wśród najbliższych mu ludzi, rodziców, dziadków, rodzeństwa. Od tych osób uczy się świata. W tym okresie życia bardzo silnie kształtuje się w człowieku jego charakter i osobowość. Dlatego niezmiernie ważnym elementem jest, aby właśnie wtedy rodzice z szczególną troska dbali o jego wychowanie. Wychowanie to bardzo długotrwały i złożony proces kształtowania człowieka. Dziecko po pierwszych kilkunastu miesiącach życia jest już na tyle rozwinięte, aby przez oglądanie tych samych bajek, jedzenie tych samych jogurtów (z Pokemonami na wieczku), bawienie się pluszowym “Pikaczu” (postać z bajki o Pokemonach), zaczęło nabywać potrzebę posiadania określonych zabawek - gadżetów. Jeśli przyzwyczaimy dziecko, do kupowania mu za każdym razem tego, o co poprosi, nauczymy go, błędnego rozumowania na temat wartości posiadanych rzeczy. Dziecko będzie odczuwało chęć, potrzebę posiadania kolejnych, szybko przemijających zabawek. Nie nauczymy dziecka w ten sposób umiejętności radzenia sobie z odmową. Odmawiając dziecku zabawki, która naszym zdaniem ma wątpliwą wartość dla jego rozwoju i tłumacząc jednocześnie dlaczego tak jest, zaczniemy wyrabiać w dziecku umiejętność radzenia sobie z porażką, a także dokonywania prawidłowych wyborów. Sensowna, umotywowana odmowa jest przecież częścią procesu wychowania. W wieku siedmiu lat dziecko idzie do szkoły. Jeszcze wcześniej, bo już w przedszkolu, spotyka się ze swoimi rówieśnikami. Ten moment to kolejna próba dla naszego dziecka. Często tak jest, że inne dzieci posiadają owe Pokemony, Tamagotschi czy podobne zabawki. Są to bardzo często żetony, karty, kartki z notesu, którymi dzieci się między sobą wymieniają. Wyjściem sytuacji jest wyjaśnienie dziecku, że bez posiadania takiego Pokemona czy innej zabawki, też jest wartościowe i kochane. Nie tylko trzeba go o tym przekonywać, ale jednocześnie wyrabiać w nim takie mechanizmy dzięki którym samo to zrozumie. Można dziecku podsuwać inne, mądrzejsze zabawki, proponować gry rozwijające sprawność ruchową i intelektualną. Ciekawym jest fakt, że gdy dziecko poprosi o coca-colę i chipsy, to większość rodziców odmawia, tłumacząc to szkodliwością takich fast-foodów. Czy strawa dla ducha nie powinna być równie starannie dobierana…? Mijają kolejne lata i pojawiają się w życiu dziecka kolejne gadżety. Bardzo powszechne są Game Boy’e. Małe kieszonkowe gry zręcznościowe stają się dla wielu dorastających młodych ludzi wyznacznikiem ich wartości, ich miejsca i pozycji w grupie. Nie wszystkie dzieci stać na takie zabawki, wtedy młody człowiek bez rozwiniętej umiejętności radzenia sobie w środowisku rówieśników, będzie się czuł źle. Taka zabawka bynajmniej nie jest wartością samą w sobie, ale posiadanie jej sprawia , że w oczach swoich kolegów staje się on kimś lepszym. Tak naprawdę jest to tylko ułuda, imitowany prestiż, nieprawdziwa akceptacja. Dorastając w taki sposób, młody człowiek zdaje swoje pierwsze egzaminy, zmienia szkołę, pracuje gdzieś w czasie wakacji i swoje pierwsze zarobione pieniądze wydaje na telefon komórkowy lub drogie, markowe ciuchy. Nie będę się bardziej zagłębiał w problem kupowania oryginalnych ubrań, gdyż zdania na ten temat są mocno podzielone, a ramy artykułu nie pozwalają mi na ich objaśnienie. Zastanawia mnie jednak mechanizm, który powoduje, że młody człowiek wydaje swoje pierwsze zarobione, bądź otrzymane od rodziców pieniądze, właśnie na telefon komórkowy, którego z reguły ani za bardzo nie potrzebuje, ani nie potrafi sam utrzymać. Mechanizmem tym jest prawdopodobnie zaszczepiony już w dzieciństwie “gadżetyzm” - choroba ludzi współczesnego świata. Jest ona bardzo niebezpieczna. Jej początkowe objawy są na tyle mało istotne i na tyle trudno zauważalne, że człowiek zaczyna się zastanawiać nad nią wtedy gdy już jest poważnie “zarażony” i - jak to zwykle z nałogami bywa - sam przed sobą nie przyznaje się do niego. Tłumaczy swojemu sumieniu, że nie jest z nim jeszcze tak źle.

     Przyspieszenie świata w ostatnim stuleciu jest bardzo znaczące. Różnice między pokoleniami są tak duże, że rodzice nie nadążając za przemianami, nie zauważają pewnych złych zachowań, a gdy już się zorientują, nie wiedzą jak dziecku pomóc. Najgorsza jest jednak sytuacja gdy rodzice w przeświadczeniu miłości do swego dziecka sami wpędzają je w różnego rodzaju uzależnienia współczesnego świata. W tym miejscu sprawa dotyka problemu omawianych Pokemonów czy innych podobnych zabawek. Nie jest oczywiście powiedziane, że każdemu dziecku taka “przygoda” z Pokemonami zaszkodzi. Przecież nie każdy człowiek pijący alkohol staje się nałogowym alkoholikiem. Jest jednak duże prawdopodobieństwo, że dziecko, które w okresie swojego najbardziej dynamicznego rozwoju, nauczone posiadania tysiąca niepotrzebnych mu rzeczy (tylko w celu wywarcia większego wrażenia na innych), podobnie będzie kiedyś postępowało z drugim człowiekiem. Pierwsze symptomy tego zjawiska można już obserwować. Są to różnego rodzaju związki pomiędzy ludźmi nie oparte na prawdziwej miłości, ale właśnie na posiadaniu, na prestiż, “byciu na topie”. Coraz częściej młodzi ludzie nie dobierają się ze względu na wyrażane uczucia, ale z uwagi na sztucznie wykreowaną przez środowisko potrzebę posiadania, akurat takiej a nie innej, dziewczyny czy też chłopaka. W tym momencie dawniejszy Pokemon, jest człowiekiem, ma swoje imię, ma duszę, czuje. Pokemony wyrzucone w kąt, z chwilą gdy przejdzie na nie moda, nie będą płakały, nie będą się czuły odrzucone, zranione. Z człowiekiem jest jednak inaczej. Nie można go tak po prostu odstawić. W ludzkich uczuciach nie ma miejsca na mody czy trendy. Człowieka można bardzo łatwo zranić, szczególnie gdy dotkamy sfery uczuć. Uważajmy zatem, kupując swoim dzieciom kolejną paczkę chipsów z Pokemonami, czy włączając bajkę o nich, (chcąc dla naszego dziecka jak najlepiej), abyśmy nie wyrządzili mu tym krzywdy, zaszczepiając w jego sercu nasienie “gadżetyzmu”. Socjologowie zauważają w ostatnich latach kolejne zjawisko, które moim zdaniem może mieć swoje korzenie właśnie w gadżetyzacji. Nazwali je living alone together. Polega ono na niezawieraniu małżeństw, na życiu z sobą tak długo dopóki będzie się to podobało obu stronom. Związek taki jest bardzo wygodny. Za takiego człowieka, podobnie jak za Pokemona, nie trzeba brać zbyt dużej odpowiedzialności. Gdy się znudzi można go będzie wymienić na innego.

     Jak zawsze zachęcam czytelników do wyrażania swoich opinii na łamach naszej gazety. Wszelkie polemiki proszę kierować na adres redakcji lub elektronicznie na adres kontakt@mariuszpieszkala.pl. Wszystkie przerażone lekturą mojego artykułu o Pokemonach osoby zajmujące się wychowaniem dzieci chcę nieco uspokoić. Procesy w ludzkiej psychice zachodzą powoli. Jeśli któreś dziecko miało kontakt z różnego rodzaju gadżetami, przed czym trudno się ustrzec, to nie znaczy jeszcze, że są zarażone ową dziwną chorobą - “gadżetyzmem”. Pragnę jedynie niniejszym artykułem zwrócić Waszą uwagę na samo zjawisko i obudzić czujność w procesie wychowania dzieci.